تماشا کنید: پهپاد آمریکایی کایوت با سلاح الکترومغناطیسی اهداف پهپادی را سرنگون می‌کند

در نمایش جدیدی برای ارتش آمریکا، شرکت ریتیون (Raytheon) نشان داد پهپاد رهگیر جدیدش به نام کایوت بلاک ۳ (Coyote Block 3) می‌تواند با شلیک نامرئی پهپادها را از کار بیندازد. این آزمایش نشان می‌دهد که استفاده از پهپاد چندبارمصرف مجهز به سلاح الکترومغناطیسی می‌تواند جایگزینی بسیار ارزان‌تر برای موشک‌ها و رهگیرهای انفجاری باشد.

واقعیت ناخوشایند درباره پهپادها این است که ساختشان ارزان است و می‌توان تعداد زیادی از آن‌ها را به‌صورت «حمله دسته‌ای» به کار گرفت. در مقابل، سامانه‌های دفاعی سنتی که با انفجار یا برخورد مستقیم هدف را نابود می‌کنند، بسیار گران هستند و تعدادشان محدود است. به همین دلیل، اگر تعداد پهپادهای مهاجم زیاد باشد، این سامانه‌ها به‌راحتی اشباع می‌شوند.

مشکل اصلی به دکترین قدیمی «یک شلیک، یک هدف» برمی‌گردد. هر شلیک چنین سامانه‌هایی ممکن است صدها هزار دلار هزینه داشته باشد. این موضوع علاوه بر فشار بر بودجه نظامی، باعث ایجاد مشکل تمام‌شدن مهمات می‌شود؛ یعنی ممکن است در میانه حمله بزرگ، سامانه دفاعی مهماتش تمام شود.

به همین دلیل، ارتش آمریکا آزمایشی را در میدان آزمایش یوما انجام داد. این آزمایش بخشی از برنامه‌ای به نام «لیدز» بود که برای مقابله با پهپادهای کوچک و کم‌ارتفاع ساخته شده است. در این آزمایش حدود ۱۰ پهپاد از چند جهت به سمت هدف پرواز کردند تا ببینند رادار و پهپاد کایوت تا چه حد می‌توانند اهداف را پیدا و با آن‌ها مقابله کنند.

پلتفرم کایوت درطول سال‌ها تغییرات زیادی داشته است. نسخه اولیه پهپاد الکتریکی ملخ‌دار با بال‌های بازشونده بود که برای مأموریت‌های شناسایی ساخته شده بود. نسخه دوم، یعنی بلاک ۲، به موتور توربوجت و چهار بالچه کنترلی مجهز و عملاً به موشک رهگیر تبدیل شد که پهپادهای دشمن را با برخورد یا انفجار نابود می‌کرد.

در روش HPM، یک پالس قدرتمند انرژی الکترومغناطیسی به سمت هدف شلیک می‌شود. این پالس ولتاژ بسیار بالایی را وارد مدارهای الکترونیکی پهپاد می‌کند و آن‌ها را در کسری از ثانیه می‌سوزاند؛ در نتیجه پهپاد از آسمان سقوط می‌کند. در روش جنگ الکترونیک، به‌جای سوزاندن قطعات، سیگنال‌های ارتباطی و کنترل پهپاد مختل می‌شوند؛ چیزی شبیه اثر شوکر الکتریکی که باعث از کار افتادن سیستم می‌شود.

فناوری‌های نام‌برده قبلاً روی سامانه‌های زمینی و هواپیماهای بزرگ آزمایش شده بودند، اما کوچک‌سازی آن‌ها برای نصب روی پهپاد کوچک مزیت بزرگی دارد: این پهپاد می‌تواند بسیار نزدیک به دسته پهپادهای مهاجم پرواز کند و در فاصله کوتاه، اثرگذاری بیشتری داشته باشد.

مشخصات دقیق کایوت محرمانه است، اما گفته می‌شود برد، سرعت و سقف پرواز آن برای مقابله با پهپادهای «گروه ۲ و ۳»، دسته‌ای از پهپادهای نظامی که بزرگ‌تر و خطرناک‌تر از پهپادهای تجاری معمولی هستند، کافی است.

کایوت می‌تواند به‌عنوان گره در شبکه فرماندهی و کنترل دفاع هوایی در خط مقدم عمل کند. علاوه بر این، توانایی شبکه‌سازی با سایر پهپادهای کایوت را دارد؛ به‌طوری که آن‌ها می‌توانند به‌صورت خودکار اهداف را تقسیم‌بندی کنند و تصمیم بگیرند که چگونه بدون نیاز به اپراتور انسانی به‌بهینه‌ترین شکل با آن‌ها مقابله کنند. حتی کایوت قادر است میدان حمله را به‌گونه‌ای پیکربندی کند که هم‌زمان چند دشمن را هدف قرار دهد.

نتیجه‌ی این فناوری‌ها این است که کایوت می‌تواند در آسمان پرسه بزند و تنها با هزینه سوخت و شارژ باتری مأموریت انجام دهد، بدون آنکه پس از هر درگیری از بین برود.

تام لالیبرتی، رئیس بخش سامانه‌های دفاع زمینی و هوایی ریتیون، می‌گوید: «کایوت راهکار دفاعی مقرون‌به‌صرفه در برابر پهپادهای تکی و حملات دسته‌ای فراهم می‌کند. ما همچنان روی ساخت این قابلیت‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنیم تا متحدان در سراسر جهان بتوانند در برابر تهدیدهای پیچیده و در حال رشد پهپادی، برتری عملیاتی اقتصادی به دست آورند.»